Actuele en aanstaande tentoonstellingen van Henri Caps:

- van 14 oktober tot 21 oktober: Galerij Shine in Antwerpen



Henri Caps is een artiest die in de maatschappij diep betrokken is en zijn kunst is zijn middel om daarvan te getuigen en om zich te engageren.

In een eerste strikt figuratieve periode stelt hij zich reeds tot taak zijn tijdgenoten te beschrijven, of ze scholieren zijn, of bon-vivants of nog ellendige mensen (deze periode wordt op pagina "Loopbaan" beschreven).

In 2000 verandert hij volledig van register en geeft het figureren volkomen op.
De ramp van de olietanker 'Erika' ter hoogte van de Franse kusten treft hem zeer, en hij voelt zich dus verplicht om door middel van zijn artistieke productie te reageren.
Maar hoe?

De accumulatie van verschillende afvalstoffen, veroorzaakt door onze levensstijl rijk aan verscheidene natuurlijke hulpbronnen, en de waarneming van het gevaar dat ons milieu aldus bedreigt zullen voortaan zijn uitgangspunt vormen.
Zijn werken willen een alarmsignaal, een schok voor de toeschouwer zijn.
En zo begint hij dan sloperijen te bezoeken om hier een oud metalen vat, daar voorruiten van afgedankte auto's, of nog oude bier- of colablikjes in te zamelen.
Men ziet hem eveneens door de stadsstraten lopen om oude affiches los te scheuren die hij op zijn atelier opnieuw zal gebruiken of in het bos rondlopen om nog andere materialen te vinden.

De oude vaten zullen verpletterd worden, met pigmenten bedekt en zullen kunstwerken worden, zoals 'Décharge naturelle' (Natuurlijke stortplaats) of 'A ma Belgique. Ze zullen ook opeengestapeld worden zoals in 'Erika', het vertrekpunt het nieuwe genre van Henri Caps.
Oude blikjes worden kolommen ('Ghettonic'), en de gebroken voorruiten 'Parcelles de paradis' (Percelen van paradijs).
Hij verenigt en lijmt de affiches die hij hier en daar heeft kunnen losscheuren en bedekt ze met pigmenten ('A ma zone') en brengt ze zo tot een nieuw leven.
Hij werkt op dergelijke wijze met reklameblaadjes ('Publipulation', 'Tapis d'Occident' - Westerse Tapijt), dode bomen ('Mummy-pub'), enz.
Door het gebruik van intense rood, blauw of groen, contrasterend met het matte aspect van het oude ijzer of het gebroken glas, probeert Henri Caps eerst en vooral een visuele schok bij de toeschouwer te creëren, de ogen "moeten hem uitsteken" alvorens hij de samenstelling uitvoerig begint te bekijken.

De werken van Henri Caps zijn dus sterk verwant met deze van de artiesten van het Nieuwe Franse Realisme en de school van Nice, als Arman, Caesar, Villeglé... of hun buitenlandse tegenhangers als Rotella.
In 2003 wordt hij trouwens door Pascal Appenzeiler uitgenogigd om in Parijs naast Arman en Caesar tentoon te stellen.
Maar het gaat hier niet om een imitatie of een herhaling van de werken van de vorige generatie. Henri Caps heeft zich het principe van het gebruik van verschillende afvalstoffen op een kleurrijkere manier opnieuw toegeëigend om ons de vraag te stellen: tot hoever kunnen we op die manier gaan?

Maar immers, verschaft het werk van Henri Caps het antwoord niet, ten minste gedeeltelijk?
Al deze afvalstoffen die hij hier en daar vindt worden door hem verwerkt en in luxeartikelen veranderd.
Het is de aristocratie van de recycling, en ergens zegt zijn werk ook dat deze afvalstoffen kunnen en moeten gerecycleerd worden, en dat deze voor het milieu zo belangrijke vraag kan en moet beheerd worden.

In 2002 verenigen zich Henri Caps en enkele andere artiesten in een beweging "Capsul'Art" die deze bezorgdheid voor een duurzame wereld verdedigt (zie pagina Capsul' Art)