De werken van Georg Glaser zijn complex en laten zich niet in één oogopslag doorgronden.

De taal van vorm en kleur
Allereerst is er de taal van vorm en kleur: op een kleurrijke achtergrond, versierd met gevarieerde beeldmotieven, of soms ook met architectuurachtige silhouetten, komen figuren te voorschijn, geschetst met enkele streken kleur, zonder eigen dikte, die de kleuren van de ondergrond laten verschijnen.
Vaak wekken andere figuren, met strepen van een andere kleur of met een schimmenspel geschilderd, een achtergrond tot leven. Geen enkel spoor van geometrische perspectief en toch bespeuren we diepte in de compositie, en dit dankzij de samenhang van kleuren, dankzij de schaduwen, dankzij de afmetingen van de vormen.
De tekening is levendig, hoekig, uiterst schematisch maar altijd efficiënt. Vaak herinnert hij ons aan de Duitse expressionisten van 'Die Brücke'. Soms laten zijn silhouetten ons onweerstaanbaar denken aan sommige Duitse neo-expressionisten, soms ook komen de Fauvisten of Picasso bij ons in gedachte. Feitelijk zal Georg Glaser zich niet laten opsluiten in een stijl of een stroming, hoe voortreffelijk of beroemd die ook zijn.


Een persoonlijke iconografie
De beeldmotieven van Georg Glaser zijn talrijk, gedeeltelijk ontleend aan de kunst van de prehistorie of de primitieve kunsten, die hij grondig heeft kunnen onderzoeken tijdens zijn opleiding in etnologie en archeologie of soms ook ontleend aan zijn talrijke reizen in de landen rond de Middellandse Zee of in Latijns-Amerika. Net zo vaak zien we een boom verschijnen, een ladder (waarvan de beklimming tot het sociale welslagen zou leiden... maar de treden zijn vaak gebroken), een wiel dat de mens zou moeten bevrijden van lichamelijke inspanning, een spiraal, dieren met symbolische waarde (zoals de schildpad, een duif, een slang...), enz.


De thema's in het werk van Georg Glaser
Al deze schildermiddelen worden gebruikt om ons discussiethema's te opperen over onze verhouding met de wereld en met de Natuur, met de andere mannen en met de vrouw, met onze geschiedenis en onze cultuur...

- Het moderne leven: in 'Hip Hop Generation' en 'Confetti' treden figuren op die feest lijken te vieren. Alles gaat goed. Maar die witte figuren met vertrokken gezichten op de achtergrond van 'Confetti', zouden die ons niet laten zien dat achter deze vrolijke façade lastige realiteiten op ons wachten?

- Onze verhoudingen met de Natuur: 'Biker' is er al een eerste voorbeeld van: tegen het gekrioel van de auto's op autowegen wordt verzet gepleegd door de fiets, waarvan de gebruikersvriendelijkheid wordt verduidelijkt door het frame in de vorm van een vrouw (maar zullen sommigen daar niet een teken van machogedrag in zien?).
Met 'Erika' komen we in het drama van de ecologische rampen: aardolievlekken ontsnappen uit de olietanker en vervuilen de zee, de vrouw huilt om de verloren zuiverheid van de Natuur, terwijl de visser nog een besmette vis oppakt.
In 'Ce n'est pas si grave que çà!' (Zo erg is dat toch niet!) zien we, voor een achtergrond van fabriek- en schoorsteensilhouetten een kind en een vrouw, vermoedelijk zijn moeder, naar een koe staren. Niets bijzonders, behalve dat de koe gemuteerd is en nu een panterhuid heeft gekregen. Maar laten we ons geen zorgen maken: zo erg is dat toch niet, niet waar ?

- Het geweld en de oorlog: op een koude achtergrond, waartegen zich blauwe bomen en een verstrengeling van zwarte silhouetten scherp aftekenen, waar men hier een lans, daar een schild ontwaart. De mannen bereiden zich voor op de oorlog, terwijl de hevig geschrokken duiven in alle richtingen wegvliegen en de vrouw reeds het nabije onheil voorziet.
Maar wanneer zal de Mens het ooit begrijpen, 'Wann wird Mann je verstehn?'
Hetzelfde thema wordt met dezelfde koude kleuren behandeld in 'Taubenjagd' (De duivenjacht).
Op een even sobere wijze zijn de drama's van de oorlog opgeroepen in 'Allein unter Helden' (Alleen onder helden): de vrouw is weer alleen, tussen de figuur van een strijder en een begraafplaats met een erg militaire ordening. Een soortgelijk contrast met het hoofdthema wordt gevormd door een boom, een slang of een schildpad (symbool van levensduur: de oorlogsdomheid blijft eeuwig en trouwens, de vrouw lijkt zwanger te zijn. De vernieuwing van generaties en dus van de menselijke drama's wordt gegarandeerd).
- De vrouw: men heeft het reeds gezien, overal in het werk van Georg Glaser is de vrouw aanwezig. Zij is eveneens het hoofdonderwerp van talrijke schilderijen. Het zijn odalisken die onmiddellijk aan Matisse doen denken (zoals in 'Immer schön am Teppich bleiben' (altijd braaf op het tapijt blijven), het is eveneens de lange reeks van 'Small European Nude' (Klein Europees naakt ), waarvan nummers 38 en 43 op deze website worden afgebeeld.

Ten slotte haalt Georg Glaser tevens onderwerpen voor schilderijen uit de mythologie ('Ariane'), uit de literatuur met citaten van Brecht of van Grimm ('Eisenhans'), uit de folklore ('Heidewitzka, Herr Kapitän', volkslied uit de Rijnse folklore), enz.


Maar 'Que la fête continue' (laat het feest doorgaan), de mensheid zal zich nog steeds druk blijven maken zoals ze het altijd gedaan heeft, en de slang is bereid klaar om zich in zijn staart te bijten zoals Ouroboros, de koning-slang, symbool van de schepping en het universele leven.