De kunst van Giorgio Rubino is even afwisselend als zijn levenservaringen.
Hij is in 1955 in Italië geboren en komt in 1960 naar de Belgische stad Hoei, waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht.
Daarna zal hij zich achtereenvolgens in Nederland, Canada, Zuid-Amerika, en de Verenigde Staten vestigen en in 1987 komt hij zich ten slotte terug in Luik vestigen.

Giorgio Rubino heeft de cursussen van de Academie slechts zeer kort gevolgd en is dus voornamelijk een autodidactische kunstenaar.
Dit heeft hem niet verhinderd om een opmerkelijke know-how en bevoegdheid in talrijke kunsttechnieken te ontwikkelen.
Hij werkt met hout, steen, metaal, plexiglas. Hij is eveneens schilder en fotograaf.

Het houten beeldhouwwerk
Zijn grondstoffen zijn exotische houtsoorten (padouk, iroko, aflezia, ebbenhout, teak...) of vruchthouten (perenboom, notenboom, pruimenboom...). Hard hout, dat hij naar zijn zin kan snijden, uithollen, doorboren, hout met warme tinten, hout dat hij onophoudelijk kan polijsten om een glad en zacht oppervlakte te krijgen, zacht bij het aanraken, wat een onweerstaanbare drang opwekt om het met de hand te strelen.
Streling, het woord is eruit. Want zijn beeldhouwwerken zijn een en al krommingen, kronkelige bochten die in alle richtingen vertrekken al naar gelang de inspiratie van de kunstenaar en de structuur van het materiaal, krommingen die levende organismen nabootsen ('Inside Heart', 'Horn') of uitgevonden door de artiest met een voorliefde voor slanke, verticale vormen ('Hole').
Maar opgepast, vaak lopen deze krommingen spits uit, soms scherp, dit ter verdediging van het beeldhouwwerk. Men kan aanraken, maar voorzichtig. Soms zijn twee of drie gebeeldhouwde voorwerpen met elkaar verbonden door een draaiende as (bijvoorbeeld 'Swing'), en krijgen door deze bewegingsmogelijkheid een extra leven.
En zo is het beeldhouwwerk van Giorgio Rubino een weerspiegeling van het leven: Organische vormen, zachtheid, warmte, maar ook doornen en punten. In het werk van Giorgio Rubino staan dus het leven, de liefde als ook de seksualiteit centraal.
Deze voorwerpen zijn mooi, maar ze bestaan slechts ten koste van een lange inspanning. Sommige werden slechts na meerdere jaren werken beëindigd.

Het stenen beeldhouwwerk
Giorgio Rubino beeldhouwt eveneens op steen. Men vindt er dezelfde kenmerken in terug als in het werk met hout: het zoeken naar de bochtige, organische vormen, het belang van het polijsten om een gladde afwerking te te verkrijgen. De steen, zoals overigens de andere materialen uitgezonderd het hout, geeft hem eveneens de mogelijkheid om monumentale werken te realiseren ('Désorganique').

Het metalen beeldhouwwerk
Weer een werk met rondingen ('Couple'), in verticale stand ('Flamme'). Giorgio Rubino plooit, buigt en last de metaalrepen om het leven en de beweging weer te geven.

Het werken met plexiglas
Bestaande uit lange buizen versierd met kleurvlekken ('voorbeeld') lijkt dit werk meer betrekking te hebben op het plantenleven en suggereert eerder bosjes van bamboe met rechte, lange en fijne stammen. Giorgio Rubino droomt ervan een installatie te kunnen maken met een geheel van bamboebuizen van 4 of 5 meter hoog die binnenin zelfs van elektrische gloeilampen voorzien zouden kunnen worden.

Het schilderwerk
Heel anders is het schilderwerk van Giorgio Rubino. In plaats van de organische rondingen en krommingen van zijn beeldhouwwerk, is zijn schilderwerk abstract, zeer kleurrijk, bestaand uit een geheel van kleurvlekken met een levendige hand aangebracht en in stelsel gestructureerd ('Untitled'). Hij biedt zo een soort brug tussen de geometrische abstractie en de lyrische abstractie aan.

De fotografie
Ten slotte is Giorgio Rubino eveneens een naaktfotograaf.
Zijn foto's ensceneren de vrouw met één van zijn beeldhouwwerken, zoals het voorbeeld hier gegeven, waar we het bovenvermelde 'Couple' terugvinden .
Of de foto's van een discrete erotiek getuigen of gewaagd zijn, het is nog altijd de seksualiteit, de liefde en het leven die Giorgio Rubino op alle mogelijke manieren wil weergeven.