Wat de critici over Geneviève Van der Wielen hebben geschreven:


"... De schilderijen van Geneviève Van der Wielen nemen u mee naar een soort van parallel universum. Een aparte planeet, waar de rauwe dagelijkse werkelijkheid van drugs, zelfmoord, pijn of eenzaamheid grenst aan een droomwereld die wordt uitgebeeld door een glimlach, een blik, een detail, een atmosfeer...
... Het geheel altijd doortrokken van sensualiteit en zelfs erotiek, maar zonder ooit in vulgariteit te zinken..."

(Ingrid Otto, Le Jour, 3 maart 2006)


"-... Aan de andere kant van een vorm die door Balthus of Lindner wordt beïnvloed, met een zweempje Felliniaanse geestdrift, zal de methode van Geneviève Van der Wielen eigenlijk meer dan hyperrealistisch blijken te zijn in haar weergave van keiharde werkelijkheid die niet altijd geschikt is om aan "de eerlijke mensen" te verkondigen; ze zal vast en zeker verontrusten en deugdzame afkeuring en waardige walging losmaken bij de middelmaat, gelukzalig gewikkeld in de ranzige luiers van de etiquette en zachte zekerheden ..."

(Laurent Dispas)


"... Ze is tegelijkertijd zichzelf - geheimzinnig ouderwets, dubbelzinnig en griezelig realist - en door zinspeling velen anderen: de expressieve monumentaliteit van Botero, de vage sensualiteit van Balthus, de schreeuwende kleuren van Afrikaanse kunst, en ook een vleugje van Clovis Trouille... "

(Jacques Parisse, La Dernière Heure, januari 1988)


"... Gedurfd kleurgebruikster, schitterend tekenaarster met een overtuigende reeks knap gestructureerde acryltekeningen, en die aangestuurd wordt door een woeste en zonnige inspiratie, in een humor zonder bitterheid noch woede, maar met een schokkende doeltreffendheid..."

(Nouvelles Errances d'un Badaud, augustus 1984)


"... Dat zijn rijke en compacte werken, heel erg barok, tussen het zuivere realisme, het fantastische en voorgewende onnozelheid...
... Tekenen blijft de basis van al haar schilderijen. Dat stelt haar in staat om al haar figuren te verwringen en ze te plaatsen in onwaarschijnlijke situaties..."

La Libre Belgique, juni 1984)


"... Men heeft een beetje de indruk dat de schilder met elk schilderij een vraag stelt of een probleem aan de orde stelt. Toch is haar werk niet pornografisch of vulgair. Het bezit een oprechte aantrekkingskracht, zowel door z'n techniek als door z'n originaliteit..."

(Liège, Province d'Europe, april 1977)


"... Zelden werd de Vrouw zelden met zoveel onstuimige gevoeligheid maar vooral met zoveel virtuositeit en gewaagde vrijheid door een vrouw bezongen ..."

(Scop, oktober 1976)